چند ماه پیش بود که پرسپولیس آرام و قرار نداشت روی سکوهای

استادیوم فریاد های اعتراض به گوش میرسید هیچ کس امید وار نبود تا

اینکه کم کم مردم نامی آشنا را در گوش هم زمزمه میکردند و اون اسم

رو رمز نجات پرسپولیس بیمار میدونستن این پچ پچ ها کم کم رنگ و

بوی جدی تری به خود گرفت دیگر همه این راز را میدانستند و این رمز

بزرگ را بلند و با هم به زبان می آوردند مصطفی دنیزلی نامی بود برای

مرهم نا کامی های سرخ دیگر همه منتظرش بودند منتظر حضور گرمش

بر روی نیمکت پرسپولیس که آرامش و اطمینانی خاص به قلب سرخ و

پر تپش هوادارا میداد چند وقت بعد از اومدنش دربی پایتخت هم با همه

شور وشوقش فرا رسید و هوادارا منتظر تا ایندفعه با بردی شیرین به

خونه برن اما استرسی وصف نا پذیر قلبشون رو پر کرده بود چون لشکر

افندی نصفه نیمه بود و برد با اون لشکر نصفه کار دشواری بود بازی کم

کم شروع شد و هودارا شروع کردن به تشویق کردن تا اینکه با گل اول

استقلال نصف استادیوم در بهت و ناباوری و ترس و غم فرو رفت اما

هوادارا هنوز به مردی که مث یه کوه بر نیمکت پرسپولیس تکیه زده بود

اطمینان داشتند با گل دوم استقلال و اخراج اولادی دیگر کسی به برد

امیدی نداشت اما هنوز قصه ادامه داشت افندیه ما شکست رو به هیچ وجه

قبول نداشت خیلی سریع سه تا تعویض پشت سر هم انجام داد سه تعویض

طلایی که پرسپولیس رو دوباره و مث همیشه و با زیباترین اتفاق ها برنده

این بازی کرد 3 گل در 10 دقیقه حاصل تعویض های دقیق و بی نقص

مصطفی دنیزلی.کم کم دربی هم با تمام زیبایی ها و هیجانش رفت و نوبت

به جام باشگاه های آسیا رسید با شگرد های عالی افندی انتقامی شدید از

عرب گرفتیم و این برد های زیبا مرهمی بود بر زخم های پرسپولیس و

عاشقان.بعد از تمام شدن همه ی این قصه ها  نوبت به فصل نقل و

انتقالات رسید هوادارا منتظر بودن با این بمب ها سردار و دنیزلی 

قهرمانی فصل بعد رو از همین حالا جشن بگیرن اما حیف که روزگار

نخواست افندی پیشمون بمونه  و با بیماری های اقوامش افندی رو ازمون

دور کرد افندی هم که مثل ما عاشق بود و دوست نداشت که پرسپولیسش

قهرمانی این فصل رو از دست بده پس بهتر دید که استعفا بده و این

مسئولیت رو به فرد دیگری واگذار کنه دل ما هوادارا واسش تنگ میشه

بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنه اما دست تقدیر ما هارو ار هم

جدا کرد.

رفتی و هنوز صدای قدم هات تو گوشمونه...

اما نه تو هنوز یه جام بهمون بده کاری ما هنوز طعم شیرین بالا بردن جام

با افندی رو نچشیدیم قول بده که برگردی و اون یه جامو بهمون بدی قول

بده ما تا اون روز منتظرت میمونیم و خاطراتت رو دست نخورده باقی

میگذاریم تا دوباره خودت برگردی قول میدیم پس تو هم قول بده...

 

خداحافظ رفیق،خداحافظ...